Μία ημέρα τα σύννεφα αποφάσισαν να κάνουν μία γιορτή. Να μαζευτούν όλοι μαζί και να διασκεδάσουν. Όρισαν ημερομηνία και ώρα και όταν έφτασε η πολυπόθητη ημέρα έβαλαν τα καλά τους λευκά ρούχα και ξεκίνησαν.

Έκαναν μεγάλη χαρά που αντάμωσαν πολλά μαζί και διασκέδαζαν χορεύοντας.

Όπως χόρευαν όμως ήρθαν πολύ κοντά το ένα με το άλλο κι έτσι άρχισαν κάπως να ενώνονται και να βαραίνουν.

Δεν ήξεραν ότι από αυτή την ένωση δημιουργούνται υδρατμοί. Και οι υδρατμοί αγκαλιάστηκαν και έγιναν σταγόνες.

Οι σταγόνες όλο κέφι και καλή διάθεση άρχισαν το ταξίδι τους προ τη γη. Ξεκίνησαν κάθε μία τη δική της περιπέτεια.

Μερικές έπεσαν πάνω στα χωράφια και πότισαν το χώμα. Έτσι τα φυτά ήπιαν το νεράκι τους δροσίστηκαν και ψήλωσαν.

Άλλες έπεσαν πάνω στις πόλεις και ξέπλυναν τους δρόμους, τα πεζοδρόμια, τις σκεπές των σπιτιών, τις παιδικές χαρές, τις αυλές…έγιναν όλα λαμπερά.

Κάποιες άλλες έπεσαν στη θάλασσα και ενώθηκαν με το αλμυρό νερό της . Εκεί έκαναν παρέα με τα ψάρια και τα φυτά του βυθού.

Μερικές από αυτές συνάντησαν ένα ποταμάκι. Μέσα σε αυτές και η δικιά μας σταγονίτσα, που την έλεγαν Νεφέλη. Έπεσαν μέσα στο ποταμάκι κι άρχισαν να κατηφορίζουν το βουνό με ενθουσιασμό. Στο δρόμο τους είδαν ελάφια, αρκούδες, λύκους, αγριογούρουνα και άλλα ζώα του βουνού. Μέχρι αετούς είδαν να πετάνε στον ουρανό.

Σε μια στιγμή το ποταμάκι άρχισε να κατρακυλάει γρήγορα και η Νεφέλη ήταν σαν να βρίσκεται σε τρενάκι του λούνα παρκ. Ακολουθούσε και αυτή τη ξέφρενη πορεία χωρίς να ξέρει που θα καταλήξει το ταξίδι αυτό. Δεν την ένοιαζε όμως. Απολάμβανε τη στιγμή.

Μέχρι που συνάντησαν το μεγάλο ποτάμι και ενώθηκαν μαζί του για να συνεχίσουν την πορεία τους παρέα. Στο δρόμο κι άλλα μικρά ποταμάκια τους ακολούθησαν. Έτσι όλοι μαζί έγιναν πιο δυνατοί. Είχαν περισσότερη ορμή και ενέργεια. Πήγαιναν πιο γρήγορα.

Έκαναν φασαρία στο πέρασμά τους έτσι όπως κατηφόριζαν. Ξαφνικά και απρόσμενα έπρεπε να κάνουν ένα μεγάλο άλμα. Έπεσαν από ψηλά με δύναμη. Έγιναν καταρράκτης.

Ξαφνιάστηκαν ευχάριστα με το μεγάλο σάλτο κι έβγαλαν όλες οι σταγόνες δυνατές φωνές που ακούστηκαν σαν βουητό. Πιτσίλισαν τα πάντα γύρω τους και φτάνοντας χαμηλά ενώθηκαν πάλι όλες μαζί. Νόμιζαν ότι θα συνέχιζαν το ταξίδι τους μέσα στο ποτάμι, αλλά δεν έγινε έτσι.

Ήταν μέσα σε ένα μεγάλο χώρο, σαν λίμνη, σχεδόν ακούνητες. Αυτός ο χώρος λεγόταν ταμιευτήρας. Ευτυχώς, το είχαν ανάγκη λίγο να ξεκουραστούν. Μετά από τόσο τρέξιμο ήταν ότι έπρεπε λίγη ανάπαυση. Ηρέμησαν και πήραν έναν υπνάκο.

Η επιφάνεια του νερού ακούνητη. Αφού ξεκουράστηκαν αρκετά άρχισαν λίγο να βαριούνται. Και τώρα τί? Αυτό ήταν? Δεν έχει άλλο τρέξιμο, τραγούδι, χορό?

Τότε άκουσαν ένα δυνατό θόρυβο. Σαν να ανοίγει μια μεγάλη σιδερένια πόρτα. Ήταν ένας φράχτης που είχαν φτιάξει οι άνθρωποι για να μαζεύεται το νερό σε εκείνο το σημείο. Όταν ο φράχτης άνοιξε το νερό άρχισε πάλι με δύναμη να τρέχει προς τα κάτω. Μπήκε μέσα σε ένα τούνελ, τον υδαταγωγό, και από εκεί συναντήθηκε με μια τουρμπίνα. Αυτή ήταν κάτι σαν το μεγάλο κύκλο που υπάρχει στα θεματικά πάρκα και γυρίζει γύρω γύρω. Μόνο που αντί για θέσεις είχε μεγάλα πτερύγια. Με τη δύναμη που έπεσε το νερό επάνω της, η τουρμπίνα άρχισε να γυρίζει. Κι όσο γύριζε τόσο πιο δυνατή γινόταν. Στην άλλη άκρη της, οι άνθρωποι είχαν ενώσει μια μηχανή που την έλεγαν γεννήτρια. Μέσα σε αυτή τη μηχανή η δύναμη του νερού που κινούσε τη τουρμπίνα άλλαζε και μεταμορφωνόταν από κινητική    σε ηλεκτρική. Κι έτσι οι άνθρωποι έφτιαχναν το ηλεκτρικό ρεύμα. Αυτό είναι το φως στις λάμπες μας και η ζέστη του φούρνου που μαγειρεύεται το φαγητό. Από αυτό το ρεύμα παίρνουν τη δύναμή τους όλες οι ηλεκτρικές συσκευές μέσα και έξω από το σπίτι από τις πρίζες.

   Έτσι η σταγονίτσα Νεφέλη είχε τώρα ένα στόχο και ένα σκοπό στη ζωή της. Να γυρίζει στη λιμνούλα (ταμιευτήρα) και από εκεί με όλη της τη δύναμη να μπαίνει στον αγωγό και να πέφτει επάνω στη τουρμπίνα για να την κινήσει. Από εκεί και μετά ήταν δουλειά της γεννήτριας να κάνει το ηλεκτρικό ρεύμα. Η σταγονίτσα είχε ολοκληρώσει το ταξίδι της.   ‘Η μήπως όχι? Γιατί ξαφνικά άρχισε να ζεσταίνεται και να εξατμίζεται. Δηλαδή από νερό που ήταν η Νεφέλη έγινε αέρας και ανέβηκε ψηλά στον ουρανό. Εκεί συνάντησε την παρέα της και έγιναν όλες μαζί ένα κάτασπρο σύννεφο. Και κάπως έτσι ξαναρχίζει το ταξίδι της Νεφέλης από την αρχή.

‘Εστερ Χατζηγιάννη