Σε ένα μέρος μακρινό, κοντά στον γειτονικό γαλαξία της Γης, ζούσε ένα πλάσμα μοναδικό. Συχνά ένιωθε χαρά που την προκαλούσαν πολλά όμορφα πράγματα, όπως: Το ηλιοβασίλεμα στον τόπο του, οι κυματισμοί του νερού και κάτι γέλια που του θύμιζαν μουσική.

Δεν ήξερε, όμως, από που προέρχονταν αυτά τα γέλια. Το ότι δεν ήξερε, τον έκανε να νιώθει λύπη.

Άρχισε, λοιπόν, να αναζητά τους κρυμμένους θησαυρούς του: Τα τραγουδιστά, ή μουσικά, γέλια!

Έψαχνε σε πόλεις και σε χωριά, σε βουνά, σε κάμπους, πεδιάδες. Σε παραλίες, εξωτικά τοπία, νέους και αρχαίους τόπους. Σε Ιστορία, αφηγήσεις, μύθους, παραμύθια. Σε σινεμά, σε θέατρο, σε βόλτες και περιπλανήσεις στον όμορφο κόσμο του. Σε ένα παράξενο αντικείμενο που βρήκε και που του θύμισε μουσικό όργανο.

Είχε ονομάσει τον εαυτό του «κυνηγό γέλιων». Σαν ταξίδι έμοιαζαν οι περιπέτειες της ζωής του. Ώσπου, μια μέρα, ο κυνηγός γέλιων αποφάσισε να αρχίσει να εξερευνεί τους τριγύρω γαλαξίες. Έτσι, κάπως, βρέθηκε στην Γη κι εγώ τον γνώρισα. Είχαμε πολλά κοινά.

Μου εκμυστηρεύτηκε ότι είχε χάσει το δικό του γέλιο και πρότεινα να τον βοηθήσω. Ξεκινήσαμε ένα ταξίδι μαζί, για να το βρούμε. Πήραμε πολλά πράγματα για την διαδρομή και πράγματα χρήσιμα (όπως φάρμακα, νερό και τα λοιπά).

Εξερευνήσαμε μέρη της Γης, όπως γαλάζιες θάλασσες, έναστρους ουρανούς, καταπράσινα δάση και ασπρόμαυρες πόλεις. Μερικές φορές και πόλεις με χρώματα.

Στο τέλος κουραστήκαμε, όμως.

Έγειρε το κεφάλι του πάνω μου και αποκοιμηθήκαμε.

Ξυπνώντας, βρήκαμε το γέλιο που κι εγώ κι εκείνος ψάχναμε.

Το κοινό γέλιο της αγάπης μας.

Σταματία Κ.