Είμαι ο Στέλιος, και, ναι, σωστά το κατάλαβες: Είμαι υπερήρωας!!!

Ξέρω πως όλοι σας σ’ εμάς έχετε αδυναμία,

μα η δύναμη που έχω εγώ, δεν μοιάζει με καμία!

Φίλος σου είμαι, της καρδιάς, δίπλα σου, στο πλευρό σου

κι όταν τη μπέρτα μου φοράς, πιστεύεις στον εαυτό σου.

Η μπέρτα μου είναι μαγική κι αυτό το ξέρουν όλοι:

δύναμη έχει μυστική και στη χαρίζει, όλη!

Κάλεσμα; Δεν χρειάζομαι! Ξέρω πότε επεμβαίνω–

Σε ποια στιγμή, σε ποιο λεπτό κι όλα τα προλαβαίνω!

Τι εννοώ; Κοίτα!

Να, τώρα, ο Απόστολος, εδώ, μες τη γιορτή,

απρόσμενα χρειάζεται μια επέμβαση-αστραπή.

Ο ρόλος του πρωταγωνιστικός! Ρόλος μεγάλου άστρου:

ιππότης είναι, ξακουστός, ο φύλακας του κάστρου!

Μα ενώ στις πρόβες έτρεχαν τα λόγια του νεράκι

άξαφνα όλα τα ξεχνά, στου κάστρου το σκαλάκι!

Μόλις λοιπόν τον βλέπω εγώ, πετάω σαν βολίδα,

την μπέρτα μου στην πλάτη του, του βάζω με φροντίδα.

Ευθύς ο Απόστολος λοιπόν υψώνει το σπαθί του

κι ορθώνει το ανάστημα επάνω στο σκαλί του.

«Μπα…τίποτα δεν ξέχασα!» σκέφτεται χαρωπός

κι όλα τα λόγια του μεμιάς λέει καμαρωτός.

Κι έχω κι άλλο παράδειγμα!

Στην πρόβα της η Δήμητρα άλμα πρέπει να κάνει,

μα εκείνη όλο το σκέφτεται και σκύβει το κεφάλι.

«Πώς θα το κάνω; Δεν μπορώ! Δεν θα τα καταφέρω…

Τέτοιο αποτέλεσμα, εγώ, πώς, στο καλό, να φέρω;»

Και τότε εμφανίζομαι εγώ μέσα στην τάξη

και στο πλευρό της Δήμητρας σαν πούπουλο πετώ,

την ξακουστή την μπέρτα μου που μοιάζει από μετάξι,

με κόλπο ταχυδακτυλουργικό στους ώμους της περνώ.

Κι εκείνη γύρω της ευθύς ατρόμητη κοιτάζει,

ίσιους κρατά τους ώμους της και θαρρετά φωνάζει:

«Ποιος είπε τάχα δεν μπορώ άλμα εγώ να κάνω;

Προσπάθεια χρειάζεται, τίποτα παραπάνω!

Ποιος είπε είναι αδύνατο να φτάσω εκεί ψηλά;

Προσπάθεια κι επιμονή κι όλα θα παν’ καλά!»

Κοίτα την τώρα, αυτό κάνει, ξανά και ξανά προσπαθεί

και τελικά εκεί που φτάνει ούτε που το ’χε φανταστεί!

Και τέτοια παραδείγματα, τόοοοσα έχω μαζεμένα–

Αμέτρητες είναι οι φορές που κάποιος «Δεν μπορώ»,

«δεν ξέρω όλα τα βήματα, δεν είναι αυτά για μένα…»

λέει μ’ απογοήτευση– «Γι’ αυτό τα παρατώ…»

Μα τότε κάνω εμφάνιση εγώ, απ’ τη γωνία,

και κάτι σ’ όλη τη σκηνή αλλάζει ξαφνικά,

κι όλα τα «δεν» και τα «ποτέ» κι όλη την αγωνία,

η μπέρτα μου η ρουμπινί, τα σβήνει οριστικά.

Γιατί η τέλεια μπέρτα μου έτσι πως σε κυκλώνει,

τον φόβο διώχνει μακριά και σ’ απελευθερώνει

κι ύστερα, ακόμα πιο πολύ, τη σκέψη σου αλλάζει

και την κρυφή σου δύναμη, όοοολη, έξω τη βγάζει.

Κι αυτή χαρούμενα πετά, σε περιτριγυρίζει,

χορεύει, σου χαμογελά, και σου υπενθυμίζει:

«Υπάρχει ένα μυστικό, εκεί, βαθιά, δικό σου,

κι αυτό είναι η ακλόνητη πίστη στον εαυτό σου!»

Τέλος

Μαρία Τσιρωνά (συγγραφέας)