Ένα ηλιόλουστο πρωινό, όλες οι νεραϊδούλες

συναντήθηκαν σε ένα ξέφωτο του δάσους.

-Είμαστε ήδη στα μέσα του καλοκαιριού», είπε η Μαργαρίτα ,

και πλησιάζουν τα γενέθλια της Βασίλισσας

των Νεράιδων. Τι δώρο θα της κάνουμε;

– Τι λέτε για μια Μαγική Ευχή;  πρότεινε η Ροδούλα  .

– Μπορεί να ζητήσει ό,τι θέλει  !

Στη στιγμή  κούνησαν τα ραβδιά τους

και τα ένωσαν όλα μαζί για να φτιάξουν μια μεγάλη

και ωραία Ευχή. Μόνο η  Βιολέτα δεν μπορούσε

να βοηθήσει. Ήταν ακόμη πολύ μικρή για να έχει δικό

της ραβδί !  Μόλις η Μαγική Ευχή

ετοιμάστηκε,

έφτιαξαν ένα πανέμορφο αραχνοΰφαντο δίχτυ από μετάξι,

καθώς και ροδοπέταλα για να τη μεταφέρουν.

– Βιολέτα, μπορείς να μας βοηθήσεις; ρώτησε

καλοσυνάτα η Ανεμώνη .

– Θα ήθελες να μεταφέρεις

το δώρο μας στη Βασίλισσα των Νεράιδων;

Η νεραϊδούλα, ενθουσιασμένη που θα συμμετείχε

κι αυτή, άνοιξε τα φτεράκια της για να πετάξει

στο παλάτι της Βασίλισσας όσο πιο γρήγορα μπορούσε !

Δεν είχε φτάσει πολύ μακριά, όταν ξαφνικά άκουσε

μια λυπημένη φωνούλα. Κοίταξε προς τα

κάτω και

τι να δει;

Μέσα σε μια λαμπερή λίμνη ένα βατραχάκι

καθόταν πάνω σε ένα νούφαρο .

-Αχ! κόαξε το βατραχάκι.

– Μακάρι να μπορούσα

να χοροπηδάω όπως τα αδέλφια μου για να παίζουμε

όλοι μαζί!

Η νεράιδα λυπήθηκε το βατραχάκι και σκέφτηκε

ότι δε θα πείραζε και πολύ αν χρησιμοποιούσε μια τόσο

δα σταγόνα από τη Μαγική Ευχή για να το βοηθήσει.

Ένα λεπτό αργότερα, το βατραχάκι χοροπηδούσε

ευτυχισμένο μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά του.

Η Βιολέτα χαμογέλασε και συνέχισε το δρόμο της.

Πέταξε πάνω από λιβάδια

και λίμνες, με τον ήλιο να λάμπει στον ουρανό. Δεν είχε

περάσει πολλή ώρα όταν αντίκρισε ένα τεράστιο κήπο

σπαρμένο με καρότα . Την επόμενη στιγμή, άκουσε

πάλι μια λεπτή λυπημένη φωνούλα.

– Μα τα μουστάκια μου! τσίριζε ένα  λαγουδάκι . «Μακάρι

να έβρισκα το δρόμο για το σπίτι. Δε σκόπευα να φύγω

τόσο μακριά.

Η Βιολέτα λυπήθηκε το μικρό λαγουδάκι  και ήθελε τόσο να

το βοηθήσει, αλλά έπρεπε να φτάσει στο παλάτι της Βασίλισσας

πριν νυχτώσει. Ωστόσο, δε θα καθυστερούσε πολύ ούτε

θα πείραζε αν χρησιμοποιούσε ακόμη μια

σταγόνα από

τη Μαγική Ευχή .

Ένα λεπτό αργότερα,  έτρεχε ευτυχισμένο μέσα

στη φωλιά του.

Η νεράιδα το αποχαιρέτησε και συνέχισε το δρόμο της.

Ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει όταν  έφτασε στο μαγεμένο δάσος, όπου βρισκόταν

το παλάτι της Βασίλισσας των Νεράιδων. Καθώς πλησίαζε

όμως στα δέντρα, άκουσε πάλι μια λυπημένη φωνούλα,

– Οχ, όχι! Όχι όχι! κλαψούριζε μια μικρούλα χνουδωτή

κουκουβάγια, καθισμένη στο χώμα κάτω από ένα δέντρο,

– Μακάρι να μην είχα προσπαθήσει να πετάξω από τόσο

μικρή. Τώρα πώς θα γυρίσω πίσω στη φωλιά μου;

Η νεράιδα λυπήθηκε πολύ την κουκουβάγια. Ήταν τόσο

μικρή που δεν μπορούσε με τίποτα να πετάξει μέχρι την

κουφάλα στον κορμό του δέντρου όπου έμενε. Η νεραϊδούλα

ήταν σίγουρη ότι δε θα πείραζε αν χρησιμοποιούσε ακόμη

λίγη από τη Μαγική Ευχή για να τη βοηθήσει.

Μια στιγμή αργότερα, η μικρή κουκουβάγια, ασφαλής,

είχε κουρνιάσει στη ζεστή φωλιά της.

Η νεράιδα την αποχαιρέτησε και πέταξε

γρήγορα στον προορισμό της.

Tο φως του ήλιου είχε πια χαθεί. Γι ‘ αυτό κρατούσε

ψηλά τη λαμπερή Ευχή για να βλέπει το δρόμο . Τώρα

όμως η Μαγική Ευχή φαινόταν μικρότερη και πιο αχνή . Ωστόσο, πριν καλά καλά σκεφτεί τι θα μπορούσε να κάνει,  βρέθηκε μπροστά στο παλάτι της Βασίλισσας

των Νεράιδων. Εκείνη είχε βγει να την προϋπαντήσει

– Μαγική Υψηλοτάτη,  αφού πρώτα

έκανε μια βαθιά υπόκλιση. Αντί όμως να πει αυτά που ήθελε,

άρχισε να αφηγείται την ιστορία για το πώς χρησιμοποίησε

τη Μαγική Ευχή.  Με δυσκολία κατάφερε

να σηκώσει τα μάτια της προς τη Βασίλισσα, αλλά δεν

υπήρχε λόγος να ανησυχεί. Εκείνη ήδη χαμογελούσε γλυκά

– Καλή μου , ψιθύρισε η Βασίλισσα τρυφερά, η καλοσύνη

σου είναι το καλύτερο δώρο από όλα.

Τώρα, είναι η σειρά σου

να πραγματοποιηθεί μια ευχή σου.

Δεν πέρασε μια στιγμή Και βρέθηκε να κρατά ένα πανέμορφο αστραφτερό ραβδί !

Αφού ευχαρίστησε τη Βασίλισσα με όλη της την καρδιά,

χαμογέλασε ευτυχισμένη, με την υπόσχεση να συνεχίσει

να πραγματοποιεί τις ευχές των άλλων !

Νεφέλη Μανέτα