Απόγευμα στο νησί. Λίγα μέτρα πιο πέρα η καταγάλανη, δροσερή θάλασσα με τις χρυσές ηλιαχτίδες να χαϊδεύουν απαλά τα κυματάκια της.

“Ποιός πετάει για Αθήνα και πάλι; Θα βρω τρόπο να κατεβώ απ’ το αεροπλάνο. Θα σκαρφιστώ έναν τρόπο να μείνω εδώ!!

Είναι ο καιρός τώρα να αυτοσυστηθώ. Έτρεμα σε όλη την βαρυχειμωνιά.

Όχι μόνο εγώ. Και τα άλλα ζελεδάκια. Όσο κι αν είμαστε πασπαλισμένα με ζάχαρη όσο κι αν λαμπιρίζουν τα χρώματα μας μέσα στο γυαλιστερό περιτύλιγμα το ‘χει η φύση μας να τρέμουμε που και που.

Είμαστε παιχνιδιάρικα άλλωστε. Δεν είμαστε όπως οι σκληρές, θαμπές, άκαρδες καραμέλες. Τα ζελεδάκια είμαστε χαρωπά. Μας αγαπάνε τα παιδιά και αυτός είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος να κερδίζουμε μια παραπάνω ξεχωριστή θέση στην καρδιά μικρών και μεγάλων παιδιών.”

Ένα ζελεδάκι είναι ικανό να γνωρίσει στο παιδί την χαρά του κόσμου με την φρουτένια γεύση του και το γλυκό χαμόγελο της αεροσυνοδού που το προσφέρει. Το ζελεδάκι είναι εκείνο, επίσης, που θυμίζει στον ενήλικα την αθωότητα και την ξεγνοιασιά των δικών του παιδικών χρόνων.

“Τώρα εγώ ως συγκεκριμένο ΖΕΛΕΔΑΚΙ είμαι αυτόνομο και έχω αυτοσκοπό! Λοιπόν, ας μην μακρυγορώ!! Θα μείνω εδώ. Θα διαλέξω έναν ατσούμπαλο επιβάτη για να απομακρυνθώ. Μόλις απλώσει το χέρι του στο καλαθάκι που βρίσκομαι μαζί με τα άλλα ζελεδάκια θα τρυπώσω κι εγώ και πριν καλά καλά ανοίξει την περιβόητη διάφανη στολή μου για να με καταβροχθίσει θα πέσω στο κενό!

– Μη, όχι, είναι παρακινδυνευμένο!!” άρχισαν να φωνάζουν τα άλλα ζελεδάκια σαν άκουσαν τον συλλογισμό. Μα σαν ΖΕΛΕΔΑΚΙ στοχοπροσηλωμένο δεν το σκέφτηκε λεπτό. Ήταν τόσο χαρούμενο με το σχέδιο απόδρασης. Ήταν απελευθερωτικό!! Σκαρφαλώνει με γρήγορο ρυθμό στα δάχτυλα της κυρίας με το ροζ καπέλο και τα κοκκάλινα γυαλιά. Πριν καλά καλά προλάβει να τα βάλει στην τσάντα της με το πουά μαντήλι να κρέμεται στο πλάι σαν υπερήρωας γατζώνεται από εκεί και κατηφορίζει. Πέφτει πάνω στην φούξια βαλίτσα της κι από εκεί τραμπαλίζεται και πέφτει στο πάτωμα. Το γοβάκι της αεροσυνοδού το πάει στο πλάι του πατώματος για να μην το πατήσει κανείς και δευτερόλεπτα πριν κλείσει η πόρτα του αεροπλάνου ένας νησιώτης που μένει εκεί το μαζεύει από κάτω και το παίρνει μαζί του.. στην Πάρο. Σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της Ελλάδας του κόσμου του πλανήτη. Ένα ασήμαντο ταπεινό ΖΕΛΕΔΑΚΙ ξεπέρασε τα όρια του φόβου του βγήκε από την ζώνη ασφαλείας του πήρε την απόφαση να ελευθερωθεί ανέλαβε δράση και το πέτυχε. Εσύ;

Μαρία Βετουλάκη