Είμαι ο Παναγιώτης. Πολλές φορές τα συναισθήματά μου είναι πολύ δυνατά! Σαν ένας άνεμος που τα σηκώνει όλα ψηλά. Όπως όταν τρώω ένα τεράστιο παγωτό! Ή όπως όταν θυμώνω. Θυμός. Τον νιώθω συχνά. Και είναι ένα δυνατό συναίσθημα. Τόσο δυνατό που με κάνει να φωνάζω δυνατά. Τόσο δυνατό που με κάνει να λέω λόγια που πληγώνουν. Τόσο δυνατό που μπορεί μέχρι και να χτυπήσω κάποιον ή να πετάξω κάποιο αντικείμενο. Κι όταν φεύγει νιώθω τόσο άσχημα για όλα αυτά. Τόσο άσχημα που δεν μπορώ καν να βρω τρόπο να επανορθώσω. Μια μέρα η μαμά μου είπε πως πρέπει να δείχνουμε σεβασμό, ακόμα κι όταν θυμώνουμε. Είχε ετοιμάσει τρεις ζωγραφιές. Έδειχναν εμένα, κάπως αναστατωμένο. 1: κρατάμε τα λόγια που μπορούν να πληγώσουν φυλακισμένα. 2:κρατάμε τα χέρια δίπλα στο σώμα μας, για να μην ακουμπήσουν κάποιον άλλον. 3:κάνουμε μια μεγάλη αγκαλιά και ελευθερώνουμε τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας, μπορούμε να κλάψουμε, να γελάσουμε και να πούμε πως νιώθουμε. Κοίταξα τη μαμά και σκέφτηκα: