Στην πιο φωτεινή γειτονιά ενός μικρού χωριού, ζούσε ένα κορίτσι που το έλεγαν Νεφέλη. Η
Νεφέλη αγαπούσε να φυσάει σαπουνόφουσκες! Κάθε μέρα έπαιρνε το μπουκαλάκι της και
δημιουργούσε μικρές και μεγάλες μπουρμπουλήθρες, που χόρευαν στον αέρα μέχρι να
σκάσουν.
Μια μέρα, όμως, συνέβη κάτι παράξενο. Ανάμεσα στις εκατοντάδες μπουρμπουλήθρες που
είχε φυσήξει, μία ήταν διαφορετική.
Ήταν μεγάλη, λαμπερή και είχε μέσα της όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Αλλά το πιο
περίεργο; Δεν έσκαγε!
Η Νεφέλη την κοίταξε με μάτια γεμάτα απορία.
— «Μα… πώς γίνεται αυτό;»
Ξαφνικά, η μπουρμπουλήθρα στροβιλίστηκε στον αέρα και… μίλησε!
— «Γεια σου! Με λένε Μπουρμπουλήθρα!»
Η Νεφέλη έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
— «Μπορείς να μιλήσεις;»
— «Φυσικά!» γέλασε η Μπουρμπουλήθρα. «Και ξέρεις τι θέλω; Να αγγίξω τον ουρανό!»
Η Νεφέλη χαμογέλασε.
— «Μα όλες οι μπουρμπουλήθρες σκάνε πριν φτάσουν ψηλά!»
— «Όχι εγώ!» είπε η Μπουρμπουλήθρα περήφανα. «Αν με βοηθήσεις, θα τα καταφέρω!»

Το Ταξίδι προς τον Ουρανό

Η Νεφέλη πήρε μια μεγάλη ανάσα και φύσηξε δυνατά, τότε η Μπουρμπουλήθρα άρχισε να
ανεβαίνει ψηλά. Πετούσε πάνω από τις στέγες των σπιτιών, πέρασε από τα μπαλκόνια, και
ανέβηκε πάνω από το μεγάλο καμπαναριό της εκκλησιάς που είναι μέσα στην πλατεία.
Στο δρόμο της, συνάντησε ένα μικρό σπουργίτι.
— «Πού πας τόσο βιαστική;» τη ρώτησε το πουλάκι.
— «Θέλω να φτάσω στον ουρανό!» είπε η Μπουρμπουλήθρα ενθουσιασμένη.
— «Ουρανός είναι κι εδώ!» τιτίβισε το σπουργίτι. «Γιατί δεν πετάς μαζί μου;»
— «Όχι, θέλω να πάω ακόμα πιο ψηλά!»
Και συνέχισε το ταξίδι της.
Λίγο πιο πάνω, πέρασε δίπλα από έναν χαρταετό που χόρευε στον αέρα.
— «Γεια σου, Μπουρμπουλήθρα! Πού πηγαίνεις;»
— «Στον ουρανό! Θέλω να δω τι υπάρχει πέρα από τα σύννεφα!»
— «Μα εγώ πετάω εδώ κάθε μέρα!» είπε ο χαρταετός. «Και ξέρεις κάτι; Ο πιο όμορφος
ουρανός είναι όταν έχεις παρέα!»
Αλλά η Μπουρμπουλήθρα ήταν αποφασισμένη.
Πέταξε ακόμα πιο ψηλά… και τότε συνάντησε ένα μικρό συννεφάκι.
— «Πρόσεχε!» της είπε το συννεφάκι. «Ο αέρας είναι δυνατός εδώ πάνω!»
— «Δεν φοβάμαι!» είπε η Μπουρμπουλήθρα.
Αλλά ξαφνικά… ΦΟΥΟΥΟΥ!
Ένας δυνατός άνεμος φύσηξε και την πήρε μακριά!
Η Μπουρμπουλήθρα άρχισε να στριφογυρίζει στον αέρα. Πετούσε σαν τρελή, πάνω-κάτω,
δεξιά-αριστερά, μέχρι που… ένιωσε πως θα σκάσει!

Η Επιστροφή στη Νεφέλη

Η Μπουρμπουλήθρα θυμήθηκε τα λόγια του χαρταετού και του σπουργιτιού.
Μήπως ο ουρανός δεν ήταν μόνο εκεί ψηλά;
Μήπως η χαρά δεν ήταν στο να φτάσει κάπου, αλλά στο ταξίδι της;
Τότε, πήρε μια μεγάλη απόφαση. Γύρισε πίσω!
Κατέβηκε απαλά, πέρασε ξανά από το καμπαναριό, χαιρέτησε το σπουργίτι και τον
χαρταετό, και έφτασε στην αυλή της Νεφέλης.
Προσγειώθηκε ανάλαφρα στην παλάμη της.
— «Τι έγινε; Δε σκαρφάλωσες στον ουρανό;» ρώτησε η Νεφέλη.
— «Όχι!» είπε η Μπουρμπουλήθρα. «Αλλά έμαθα κάτι πιο σημαντικό! Ο πιο όμορφος
ουρανός είναι εκεί που βρίσκονται οι φίλοι σου!»
Η Νεφέλη χαμογέλασε και φύσηξε ξανά. Αυτή τη φορά, δεκάδες πολύχρωμες
μπουρμπουλήθρες πέταξαν στον αέρα, χορεύοντας σαν μικρά αστέρια.
Και η κυρία Μπουρμπουλήθρα;
Συνέχισε να ζει χαρούμενη, κάνοντας το πιο μαγικό πράγμα απ’ όλα: Μοίραζε χαρά!

ΤΕΛΟΣ

Πασχαλίδου Λένια
Παιδαγωγός- Ανιματέρ Παιδικών Πάρτυ
Η Μπουρμπουλήθρα Καβάλας