Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό γεμάτο ανθισμένα λιβάδια με λουλούδια, ζούσε ο Mike, ένα παιδάκι με μεγάλη φαντασία. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί κοιτούσε το φεγγάρι και αναρωτιόταν τί μπορεί να κρύβεται εκεί πάνω. Ένα βράδυ ενώ καθόταν στον κήπο και χάζευε, ένα μικρό χνουδωτό κουνέλι με ολόλευκο τρίχωμα πετάχτηκε από τις σκιές και κάθισε δίπλα του.

-Ποιος είσαι εσύ; Ρώτησε ο Mike ξαφνιασμένος.

-Είμαι η Χνουδωτή Χιονόμπαλα! Το Φεγγαροκούνελο! Του απάντησε εκείνο χαμογελώντας. Έρχομαι από το φεγγάρι και ψάχνω κάποιον να με βοηθήσει. Κάθε φορά που οι άνθρωποι σταματούν να πιστεύουν στα όνειρά τους το φεγγάρι χάνει λίγο απο το φώς του.

Ο Mike άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και τον ρώτησε πως μπορεί να βοηθήσει.

Η Χνουδωτή Χιονόμπαλα του ζήτησε να πάνε μαζί στο φεγγάρι. Κρατώντας την μικρούλα, φουντωτή και απαλή ουρίτσα του κουνελιού ο Mike ένιωσε να σηκώνεται απ’ το έδαφος ως δια μαγείας. Τα σπίτια άρχισαν να μικραίνουν, τα δέντρα έγιναν κουκίδες και πριν το καταλάβει πάτησε πάνω στην λαμπερή επιφάνεια του φεγγαριού.

Εκεί είδε κάτι παράξενο όμως! Το φεγγάρι είχε ρωγμές και μέσα τους φαινόταν και μέσα τους φαινόταν σκοτάδι.

Αυτές οι ρωγμές εμφανίζονται όταν οι άνθρωποι ξεχνούν να ονειρεύονται, εξήγησε η Χνουδωτή Χιονόμπαλα!

Ο Mike σκέφτηκε για λίγο και μετά είπε : Μπορούμε να γεμίσουμε τις ρωγμές με ιστορίες! Και τότε άρχισε να λέει τα πιο όμορφα παραμύθια που ήξερε, για μαγικά δάση, γενναίους εξερευνητές και μικρά χαρούμενα ζώα που μιλούσαν.

Καθώς μιλούσε, οι ρωγμές γέμιζαν με χρυσό φως. Το φεγγάρι έλαμψε ξανά, πιο φωτεινό από ποτέ!!

Μπράβο Μικε! Έκανες το φεγγάρι να λάμψει ξανά. Τώρα οι άνθρωποι θα θυμηθούν να ονειρεύονται.

Το αγόρι ξύπνησε στο κρεβάτι του, με μια μικρή, λευκή τρίχα κουνελιού στην παλάμη του..

Απο εκείνη την νύχτα και μετά, κάθε φορά που κοίταζε το φεγγάρι, ήξερε ότι το Φεγγαροκούνελο βρισκόταν εκεί, περιμένοντας όλους εμάς να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε!

Τέλος…

Μαμά Ειρήνη  & Μιχάλης 5,5χρονών