Ο ήλιος είχε ανατείλει και μια καινούργια μέρα ξεκινούσε. Τα παιδιά του νηπιαγωγείου της γειτονιάς με την μεγάλη αμυγδαλιά άρχισαν να μπαίνουν στην τάξη τους.  Η δασκάλα τους, η κυρία Χρύσα τους περίμενε. Ήταν πολύ αγαπητή και πάντα χαμογελαστή.

Εκείνη τη μέρα,  κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, ο Άρης άκουσε κάποια παιδιά που κορόιδευαν τον φίλο του, τον Γιάννη, επειδή φορούσε γυαλιά. Ο Γιάννης ήταν πολύ στεναχωρημένος και καθόταν μόνος του σε μια γωνία. Ο Άρης ένιωσε άσχημα για τον φίλο του πήρε την μπάλα του και πήγε να κάτσει δίπλα του. Μετά από λίγο ξεκίνησαν να παίζουν μαζί. Η δασκάλα καθόταν δίπλα στην μεγάλη αμυγδαλιά  τους παρατηρούσε από μακριά.

Όταν τελείωσε το διάλειμμα η δασκάλα έβαλε τα παιδιά να κάτσουν στην «παρεούλα» και ξεκίνησε να τους μιλάει για την δύναμη των λέξεων και πως επηρεάζουν τους γύρω μας.

«Πολλές φορές άθελά μας μπορεί να πούμε κάτι που μπορεί να πληγώσει τον διπλανό μας ή να θεωρήσουμε ότι είναι αστείο ή ασήμαντο. Αλλά για να είναι ένα αστείο πετυχημένο θα πρέπει να γελάνε όλοι.»

Να θυμάστε ότι εάν κάποιος δεν μπορεί να αλλάξει κάτι πάνω του σε λιγότερο από ένα λεπτό τότε δεν θα πρέπει να το αναφέρουμε.»

Τα μαλλιά μας, το δέρμα μας, το σώμα μας είναι κάποια από τα πράγματα που δεν μπορούμε να αλλάξουμε σε λιγότερο από ένα λεπτό

Εάν κάποιος φοράει γυαλιά δεν μπορεί να τα βγάλει γιατί μετά δεν θα βλέπει καλά. Τότε τα παιδιά κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και κατάλαβαν ότι είχαν κάνει κάτι που πλήγωσε τον φίλο τους.

Η κυρια Χρύσα συνέχισε: Αλλά εάν κάποιος έχει λίγο μαρούλι στα δόντια του μπορεί να το διορθώσει γρήγορα. Οπότε τι θα μπορούσαμε να του πούμε;

 «Ει ψιτ έχεις κάτι στα δόντια σου» ψιθύρισε η Σοφία.

Πολύ σωστά είπε η κυρία Χρύσα! Θα πάμε να του το πούμε στο αυτί για να μην νιώσει άσχημα!

Τα παιδιά άρχισαν να λένε παραδείγματα και ενθουσιάστηκαν όλα και με την προτροπή της κυρίας Χρύσας έστησαν ένα παιχνίδι ρόλων για το αν θα πρέπει να αναφέρουν κάτι ή όχι και πως θα το έλεγαν.

“Όλοι είμαστε διαφορετικοί και αυτό είναι που μας κάνει μοναδικούς,” είπε η κυρία Χρύσα. “Πρέπει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και να βοηθάμε τους φίλους μας όταν το χρειάζονται.”

Από εκείνη την ημέρα, τα παιδιά στο νηπιαγωγείο με την μεγάλη αμυγδαλιά πάντα ακολουθούσαν τον κανόνα αυτόν. Εάν κάτι δεν μπορεί να αλλάξει σε λιγότερο από ένα λεπτό δεν το λέω δυνατά.

Και από τότε σαν να έβγαλε περισσότερα άνθη η μεγάλη ροζ αμυγδαλιά.

Κατερίνα Αθανασοπούλου