Υπήρχε κάποτε ένας άνθρωπος που ήτανε πάρα πολύ τεμπέλης

Τίποτα δεν έκανε όλη τη μέρα πέρα από το να κάθεται στον καναπέ…

Δεν είχε ούτε μια δουλειά,  ούτε ένα χόμπι,  ούτε τίποτα τέλος πάντων που να του αρέσει να κάνει

Γι’ αυτό και μια μέρα, το ένα του χέρι βαρέθηκε,  έφυγε από το σώμα του και ξεκίνησε για να πάει να βρει κάτι για να ασχοληθεί.

Πρώτη του στάση, ένα εργαστήρι ζαχαροπλαστικής. Μπαίνει μέσα και βλέπει τους ζαχαροπλάστες τα γλυκά τους να ετοιμάζουν.  Αμέσως το χέρι ξεκινά και κάνει ό,τι κι αυτοί. Σπάει αυγά, ανακατεύει ζάχαρη και αλεύρι, και  με ένα μίξερ μια κρέμα χτυπά .

Ήταν μες τη χαρά, αλλά σε λίγο είπε να πάει μια βόλτα μήπως και βρει τίποτα άλλο για να κάνει. Και βρίσκει ένα στούντιο ζωγραφικής…

Το χέρι μπαίνει μέσα και βλέπει έναν δάσκαλο και γύρω του μαθητές,  να κάνουν όσα τους δείχνει.

Κάθεται σε μια γωνιά και να κάνει ό,τι οι μαθητές ξεκινά. Μέσα σε λίγη ώρα έναν πίνακα είχε δημιουργήσει.

Μα ήταν τρομερό! Σε τόση λίγη ώρα να κάνεις κάτι δημιουργικό…

Μετά πήγε σε μια σχολή καράτε, σε έναν σχεδιαστή μόδας,  σε ένα ωδείο που έπαιξε φλάουτο, αλλά έφυγε κακήν κακώς γιατί εκεί το είδε ο δάσκαλος και ξεκίνησε να φωνάζει στο μαθητή…

Πήγε όμως και σε ένα εστιατόριο και δοκίμασε φαγητά,  σε μία πισίνα που κολύμπησε αρκετά και ένα μαγαζί με γάντια που αγόρασε δυο ζευγάρια…

Μέσα σε λίγες μέρες, είχε κάνει τόσα πράγματα,  και υπήρχαν άλλα τόσα για να κάνει…

Όμως κουράστηκε και γύρισε πίσω στο σώμα του τεμπέλη.

Ο τεμπέλης μόλις είδε το χέρι του πίσω, χάρηκε τόσο πολύ,  που ξεκίνησε να κάνει πράγματα στη στιγμή.

Το χέρι όμως είχε μάθει ήδη αρκετά! Και σαν μαγικά,  τον οδήγησε πρώτα στην κουζίνα να φτιάξουνε γλυκά,  μετά στο εργαστήρι να κάνει μια ζωγραφιά.

Και ο τεμπέλης χάρηκε τόσο πολύ με όσα είχε μάθαινε, που δεν ξαναβαρέθηκε -πολύ- ξανά .

Πατσώνη Άννα