Μια φορά και έναν καιρό,

Ήταν ένα μικρό σποράκι που τη λέγανε Παρού,

Την είχε φέρει ο αέρας στο χωράφι

Και τι θα γίνει όταν μεγαλώσει δεν ήξερε.

Φθινόπωρο εποχή,

Η καημένη περίμενε και περίμενε….

Ώσπου μια μέρα ξαφνικά,

Άρχισε να βρέχει και να βρέχει……

και να συνεχίζει να ρίχνει σταγόνες νερό

Δροσιστικέ και αναφώνησε «Αχ τι ωραία!»

Μετά άρχισε να βγάζει μικρές ρίζες, να μεγαλώνει και να μεγαλώνει

Είχε γίνει  ένα πράσινο μικρό φυτό με όμορφα πράσινα φύλλα και κόκκινα πέταλα.

Ήταν υγιής και χαρούμενη που έβλεπε το φως του ήλιου,

Όμως μια με απορία έμενε πάντα

Ποια είναι και ποιος είναι ο σκοπός της στη ζωή;

Όταν ήρθε η άνοιξη μερικά καλαμπόκια την κοίταζαν περίεργα και της είπαν:

• Δεν είσαι καλαμπόκι εσύ

Παρού: – Τι εννοείς;

• Ε να είσαι μικρή

Παρού:  – Ε και; Θα μεγαλώσω τους απάντησε η Παρού

• Ξέρεις ποια είσαι;

Παρού: – Όχι αλλά θα το ανακαλύψω;

• Χάχα, φυτό που είναι μικρό και θέλει να μεγαλώσει δεν ξέρει τι είναι

Παρού: Σταματήστε! Δεν είναι ωραίο. Εκείνοι συνέχισαν να γελάνε.

Η Παρού στεναχωρήθηκε πολύ με τα λόγια των καλαμποκιών και μαράζωνε. Την ίδια μέρα  ο  γεωργός φρόντισε όλα τα λαχανικά, τα  φυτά και τα λουλούδια που είχε στο αγρόκτημα του. Όταν ήρθε η σειρά της δεν έδωσε και πολύ σημασία. Είπε μόνο, «αν δεν αντέξει μέχρι τρεις μέρες θα το κόψω».  στεναχωρήθηκε πολύ με τα λόγια του γεωργού  και ξέσπασε σε κλάματα. «Αν δεν με αγαπάει ο γεωργός μου, αν δεν με συμπαθούν τα υπόλοιπά φυτά και λαχανικά τότε ποιος με αγαπάει; ποια είμαι; και γιατί ήρθα σε αυτό τον κόσμο» Ο Ήλιος ακούγοντας τα λόγια της  εμφανίστηκε με τις φωτεινές του ακτίνες μπροστά της.  Χαμογελαστός την ρώτησε: « Τι σου συνέβη γιατί κλαις;

Παρού: «Κανένας δεν με αγαπάει είμαι πολύ στεναχωρημένη. Δεν ξέρω ποια είμαι, τι είμαι και ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μου».

Ο Ήλιος της απάντησε: «Σε βλέπω καθημερινά μέσα στη μέρα και είσαι πολύ όμορφη Παρού, γεμάτη περιέργεια και ενθουσιασμό να μάθεις τον ρόλο σου εδώ»

Παρού: «Δυσκολεύομαι πολύ και έχω τρεις μέρες για να αποδείξω στον γεωργό την αξία μου». Ο Ήλιος της απάντησε: Μικρή μου Παρού, ο καθένας μας έχει ένα φως μέσα του που μπορεί να φωτίσει και τους  άλλους γύρω του. Παρoύ: Και πως θα το βρω Ήλιε; Ο Ήλιος της απάντησε: Παρατήρησε τον εαυτό σου και θα δεις πως η αξία σου είναι μέσα στη ψυχή σου και στις πράξεις σου. Τότε θα ανακαλύψεις και τον σκοπό της ζωής σου. Η Παρού μέσα από τα ζεστά λόγια και φως του Ήλιου αποφάσισε να μη τα παρατήσει, αλλά να συνεχίσει χαμογελώντας. Έτσι συνέχισε να μεγαλώνει, να βοηθά και να ανακαλύπτει. Την πρώτη μέρα αντίκρισε και βοήθησε ένα μυρμήγκι  που ήθελε να κάτσει στη σκιά της να ξεκουραστεί. Τη δεύτερη μέρα βοήθησε μια μέλισσα που διψούσε από τη ζέστη.  Την τρίτη μέρα ομόρφυνε ακόμα πιο πολύ και μεγάλωσε βοηθώντας τον Γεωργό να ξαναβρεί την αναπνοή του. Ο Γεωργός αναγνωρίζοντας την αξία της την ευχαρίστησε και  αποφάσισε να την αφήσει να ζήσει. Η Παρού ευτυχισμένη χάρηκε και έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

ΤΕΛΟΣ

Γιατί κάθε πλάσμα είναι σημαντικό, ξεχωριστό και φωτεινό στη ζωή ανεξαρτήτως διαφορετικότητας.

Αθηνά Μπουρδάκη