Μια φορά και ένα λάχανο …ναι και ένα λάχανο , υπήρχε ο κόσμος του λαχανόκηπου αλλά ήταν διαφορετικός από ότι φαντάζεστε.
Υπήρχανε όλα τα λαχανικά όμως με κάτι το ιδιαίτερο δεν είχανε απλώς γεύση και βιταμίνες είχανε συναισθήματα !!
Τα συναισθήματα μας βοηθούν να εκφράσουμε όσα νιώθουμε κάποια μας κάνουν χαρούμενους και κάποια όχι . Όλα έχουν να μας μάθουν και από κάτι.
Χαρά , λύπη , φόβος , θυμός , αγάπη , ζήλια ,ντροπή , αηδία ..και κάποια ακόμη. Καθίστε αναπαυτικά γιατί κάπως έτσι η περιπέτεια ξεκινάει!!
Η Μαρία , ο Ορφέας , η Ελπίδα , ο Νικόλας , η Άννα , ο Μάξιμος και η Μυρτώ ήτανε φίλοι κάθε καλοκαίρι έδιναν ραντεβού στο χωριό τους εκεί περνούσαν τις πιο όμορφες στιγμές τους.
Φέτος ανυπομονούσαν ακόμη πιο πολύ να βρεθούν για να πούνε και από κοντά τα νέα τους σαν να ξέρανε πως κάτι μαγικό τους περίμενε. Κι έτσι έγινε , την ώρα που περπατούσανε στο καταπράσινο λιβάδι, ανακάλυψαν κάτι αλλιώτικο..ένα μονοπάτι από πολύχρωμα φυλλαράκια , μια μυστική πόρτα που έγραφε..
[ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ ΣΤΟ ΛΑΧΑΝΟΚΗΠΟ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ]
Τα παιδιά έμειναν έκπληκτα ..
Η Άννα ρώτησε διστακτικά :
– Συναισθήματα ; Δεν μου έχουν μιλήσει για αυτά ποτέ .
-Εμένα απάντησε ο Μάξιμος μου έχουν πει και έχω διαβάσει κάποια βιβλία για αυτά .Μπορείς να νιώσεις χαρά όταν κάνεις κάτι καλό και λύπη όταν κάνεις κάτι κακό !
Η καρδιά τους χτυπούσε δυνατά όχι από φόβο αλλά από αγωνία. Ο Ορφέας πλησίασε πρώτος
-Νομίζω πρέπει να περάσουμε μέσα και να ανακαλύψουμε τι κρύβεται.
Η Ελπίδα γέλασε :
-Ίσως εκεί μέσα να μάθουμε περισσότερα για τα συναισθήματα. Εγώ πολλές φορές δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω όταν συμβαίνει κάτι.
Τα παιδιά συμφώνησαν και πιασμένα χέρι χέρι πέρασαν την πόρτα..
Στην αρχή συνάντησαν έναν μεγάλο ηλίανθο που τους καλωσόρισε εγώ θα είμαι ο φύλακας σας παιδιά μου και μαζί θα ανακαλύψουμε τον κόσμο αυτόν πάμε γρήγορα τα συναισθήματα μας περιμένουν..
Προχωρήσανε αρκετά δρομάκια μέσα στους λαχανόκηπους μέχρι να φτάσουν, μελισσούλες τους πρόσφεραν μικρά στεφανάκια λουλουδιών και ο ηλίανθος τους προειδοποίησε πως θα πρέπει να διαλέξουν ένα συναίσθημα ο καθένας αλλά με μέτρο. Τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα και δεν τον άκουσαν ..
Πρώτη η Μαρία διάλεξε τα καρότα που είχαν το συναίσθημα της χαράς ήθελε να κάνει τους άλλους χαρούμενους έφαγε τόσα πολλά που όλο γελούσε τόσο πολύ που πόνεσε η κοιλιά της .
Μετά ο Ορφέας διάλεξε τον φόβο για να τους τρομάζει όλους έφαγε τόσα πολλά αγγουράκια που στο τέλος φοβόταν μέχρι και τον ίσκιο του..βήμα δεν τολμούσε να κάνει ..
Η Άννα έφαγε λάχανο ήθελε να ανακαλύψει την αηδία αλλά και εκείνη δίχως όρια , μέχρι που δεν σταματούσε να κάνει μπουρμπουλήθρες αηδίας..
Ο Νικόλας διάλεξε την αγάπη του άρεσε να μοιράζει αγάπη στους άλλους απλόχερα, καταβρόχθισε 10 κιλά σπανάκι έτσι δεν σταματούσε να δίνει .Έδωσε τόσο πολλά μέχρι που στο τέλος ο ίδιος ένιωθε άδειος .Ούτε παπούτσια δεν του έμειναν τα έδωσε στον ηλίανθο γιατί τον λυπήθηκε που πατούσε έτσι στο χώμα.
Η Ελπίδα διάλεξε τον θυμό νόμιζε πως θα καταφέρει θυμωμένη να έχει όλες τις χάρες του κόσμου έφαγε τόσο πολύ μπρόκολο που έσπασε όλο τον λαχανόκηπο από τον θυμό της.
Ο Μάξιμος διάλεξε την έκπληξη ήθελε να κάνει φαντασμαγορικά κόλπα στους φίλους του για αυτό δοκίμασε όλους τους σπόρους μαρουλιών όμως οι εκπλήξεις του πήγαιναν λάθος.
Η Μυρτώ τελευταία διάλεξε την ειρωνεία νόμιζε πως έτσι θα είναι έξυπνη όμως στο τέλος δεν τις μιλούσε κανείς βλέπετε κατανάλωσε πολλά κρεμμυδάκια..
Ο λαχανόκηπος είχε γίνει ένα πραγματικό χάος!!
Τότε ακούστηκε η φωνή του ηλίανθου:
– Βλέπετε παιδιά μου πως δίχως μέτρο χάνεται η αρμονία. Ακόμη και τα πιο όμορφα συναισθήματα αν τα αφήσεις ανεξέλεγκτα μπορούν να γίνουν κουραστικά. ΄
-Μαρία είδες τα μάτια σου πόσο κουρασμένα είναι; Διάλεξες την χαρά δεν έβαλες μέτρο γελάς όλη την ώρα δεν έχει χρόνο να κοιμηθείς.
-Ορφέα εσύ επέλεξες τον φόβο ήθελες να τρομάζεις τους άλλους τώρα φοβάσαι ο ίδιος έχεις μείνει ακίνητος όλες αυτές τις ώρες. Αν είχες φάει με σύνεση τον καρπό του φόβου θα μάθαινες πως να αντιμετωπίζεις τις φοβίες και να δώσεις το σωστό παράδειγμα.
-Άννα ελπίζω να κατάλαβες το αίσθημα της αηδίας δεν χρειάζονται άλλα λάχανα.
-Νικόλα έμεινες χωρίς παπούτσια από την πολύ αγάπη που έδωσες . Όσο φροντίζουμε τους άλλους τόσο πρέπει να φροντίζουμε και τον εαυτό μας .
-Ελπίδα δες τι έκανες κατέστρεψες τον λαχανόκηπο , δεν κάνουμε κακό πάνω στον θυμό μας . Όλοι θυμώνουμε κάποια στιγμή το μυστικό
είναι να παίρνουμε μια ανάσα να καθαρίζει το μυαλό μας , να το ξεκουράζουμε..
-Μάξιμε οι εκπλήξεις σου θα πηγαίνανε καλύτερα αν άφηνες και κανένα μαρουλάκι και στους άλλους .
-Μυρτώ νομίζοντας πως ήσουν πιο έξυπνη από τους άλλους τελικά έμεινες μόνη..
Νομίζω πήραμε το μάθημα μας είπανε όλοι με μια φωνή.
-Τώρα πως θα το διορθώσουμε ρώτησε ο Νικόλας;
Ο ηλίανθος έκλεισε και έπεσε απαλή βροχή λίγων λεπτών τα παιδιά χοροπήδησαν χαρούμενα και ευτυχισμένα αμέσως βγήκε ο ήλιος και ένα ουράνιο τόξο. Ο ηλίανθος άνοιξε ξανά και επέστρεψε τους μικρούς μας φίλους στην έξοδο δίνοντας τους λίγους σπόρους συναισθημάτων και να θυμάστε παιδιά μου με σύνεση και ενσυναίσθηση το μέτρο πάντα αρχή όλων.
-Σε ευχαριστούμε για όλα σοφέ μας ηλίανθε !!
Και κάπου εδώ η ιστορία μας τελειώνει..
Να θυμάστε η αληθινή αρμονία δεν κρύβεται στην απουσία συναισθημάτων , αλλά στην ισορροπία τους. Να αγαπάς , να θυμώνεις , να χαίρεσαι -μα πάντα να θυμάσαι να τα συνταιριάζεις με σοφία.

Ευαγγελία Βούζα