Σε ένα μεγάλο, καταπράσινο δάσος, ζούσε ένα μικρό κοάλα που το έλεγαν Κούπερ.
Ο Κούπερ ήταν γεμάτος χαρά και αγάπη για τη φύση. Του άρεσε να σκαρφαλώνει
στα δέντρα, να χαλαρώνει στις σκιερές φυλλωσιές και να μασουλάει τα πιο ζουμερά
φύλλα ευκαλύπτου.
Το πιο αγαπημένο του μέρος ήταν το μεγάλο, παλιό δέντρο στη μέση του δάσους.
Ήταν το σπίτι του, το μέρος όπου ένιωθε ασφαλής. Εκεί συναντούσε τους φίλους
του, τον Λίο τον παπαγάλο, την Μπέλα τη μικρή μαϊμού και τον Όλιβερ το
καγκουρό.
Ένα πρωί, ο Κούπερ ξύπνησε και ένιωσε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Τα φύλλα του
αγαπημένου του δέντρου είχαν αρχίσει να κιτρινίζουν και κάποια είχαν πέσει στο
έδαφος. Τα κλαδιά δεν ήταν πια τόσο δυνατά και όταν ο αέρας τα χάιδευε
ακουγόταν ένας περίεργος θόρυβος, ΚΡΙΤΣ-ΚΡΙΤΣ-ΚΡΑΤΣ.
— «Τι συμβαίνει στο δέντρο μου;» αναρωτήθηκε ανήσυχος.
Καθώς κατέβηκε, είδε τον Όλιβερ το καγκουρό να τον περιμένει.
— «Κούπερ, το δέντρο σου φαίνεται αδύναμο. Χρειάζεται βοήθεια!» είπε ο Όλιβερ.
Ο Κούπερ κοίταξε γύρω του και είδε πως και άλλα δέντρα είχαν αρχίσει να
μαραίνονται. Το δάσος δεν ήταν τόσο πράσινο όπως παλιά.
— «Πρέπει να κάνουμε κάτι! Αν χαθούν τα δέντρα, δεν θα έχουμε σπίτι, τροφή και
σκιά!»
Ο Κούπερ τότε σκέφτηκε, δεν κάθισε λεπτό, για να σώσει το δέντρο του, ήθελε
σχέδιο σωστό!
— Ο Λίο πέταξε ψηλά και έφερε σπόρους από άλλα μέρη μακρινά.
— Η Μπέλα έσκαψε μικρές λακκούβες στο έδαφος για να φυτέψουν τους σπόρους.
— Ο Όλιβερ πήγε μέχρι το ποτάμι και μετέφερε νερό για να ποτίσουν τα σποράκια
και να δροσίσουν τα δέντρα.
— Ο Κούπερ ανέβηκε στο αγαπημένο του δέντρο και το χάιδεψε με αγάπη,
λέγοντας: «Μην ανησυχείς, φίλε μου. Θα σε βοηθήσουμε!»
Κάθε μέρα, τα ζώα φρόντιζαν τα δέντρα, πότιζαν, φύτευαν, έλεγαν όμορφες
ιστορίες κάτω από τη σκιά τους και αγκάλιαζαν τρυφερά και τα νέα και τα παλιά.
Οι μέρες πέρασαν, και σιγά-σιγά το δάσος άρχισε να ζωντανεύει ξανά. Τα νέα
δέντρα μεγάλωναν, τα παλιά απέκτησαν ξανά πράσινα φύλλα, και το αγαπημένο
δέντρο του Κούπερ άνθισε πιο δυνατό από ποτέ.
Όταν ο Κούπερ ξανασκαρφάλωσε στα κλαδιά του, αισθάνθηκε ένα κύμα χαράς και
ευγνωμοσύνης.
— «Τα καταφέραμε!» φώναξε ενθουσιασμένος.
Από εκείνη τη μέρα, τα ζώα του δάσους έμαθαν πως η φύση χρειάζεται φροντίδα
και αγάπη, και πως όταν συνεργάζεσαι με τους φίλους σου, μπορείς να καταφέρεις
τα πάντα!
Το μεγάλο δέντρο, που όλοι αποκαλούσαν πλέον «Το Δέντρο της Φιλίας», συνέχισε
να στέκει περήφανο στο δάσος, γεμάτο ζωή.

ΤΕΛΟΣ

Η Μπουρμπουλήθρα
Λένια Πασχαλίδου
Παιδαγωγός – Ανιματέρ παιδικών πάρτυ