Μία φορά και έναν καιρό, σε ένα δημοτικό σχολείο με μεγάλη αυλή και ζωγραφισμένους τοίχους, ζούσε ο Άρης. Ο Άρης ήταν ένα παιδί που αγαπούσε πολύ τους δεινόσαυρους. Τα μαθήματα δεν τα είχε τόσο δύσκολα, αν και δεν ήταν πάντα τέλειος. Στην τάξη, όμως, τα πράγματα δεν ήταν πάντα εύκολα για εκείνον.

Όταν καθόταν στην καρέκλα του, κουνιόταν μπρος πίσω, και όταν η δασκάλα του έκανε παρατήρηση, τα άλλα παιδιά τον κοίταζαν περίεργα. Στα διαλείμματα, ο Άρης είχε μια συνήθεια που έκανε τους συμμαθητές του να τον παρατηρούν περισσότερο. Κουνώντας τα χέρια του σαν να κρατούσε μυρμήγκια και σφυρίζοντας, έμοιαζε να ζει σε έναν κόσμο δικό του, γεμάτο φαντασία και χαρά. Όμως, το βλέμμα των άλλων παιδιών τον στεναχωρούσε. Και κάθε φορά που το διάλειμμα τελείωνε, ο Άρης εκνευριζόταν και η δασκάλα έπρεπε να τον φέρει πίσω στην τάξη.

Ο Ηλίας ήταν ο καινούριος συμμαθητής. Ήρθε στο σχολείο γεμάτος ενθουσιασμό για να μάθει, αλλά και με πολλές ερωτήσεις. Όταν παρατήρησε τον Άρη, ένιωσε αμέσως ότι ήθελε να γίνει φίλος του. «Λες να θέλει να γίνει φίλος μου;» σκέφτηκε. Και τότε, κάτι ξεχωριστό συνέβη. Ο Ηλίας πλησίασε τον Άρη και του είπε: «Γεια, είμαι ο Ηλίας! Θες να παίξουμε με τους δεινόσαυρους;» Ο Άρης, που αγαπούσε τους δεινόσαυρους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ξαφνικά χαμογέλασε. «Ναι! Αυτός είναι ο Ρόκυ, ο Ραπτόρας!» είπε, και άρχισε να του διηγείται όλα όσα ήξερε για τους δεινόσαυρους.

Οι δύο τους άρχισαν να μιλάνε για τα αγαπημένα τους είδη δεινοσαύρων, και ο Ηλίας ανακάλυψε ότι ο Άρης ήξερε τα πάντα για αυτούς. Ήξερε ακόμα και πως τα πουλιά που πετούν σήμερα είναι απόγονοι των δεινοσαύρων! Εντυπωσιασμένος, ο Ηλίας ρώτησε: «Πώς ξέρεις τόσα πολλά για αυτούς;» Ο Άρης απάντησε με πάθος, αλλά αμέσως μετά άρχισε να κουνάει πάλι τα χέρια του και να φωνάζει, όπως έκανε πάντα. 

Εν τω μεταξύ ήρθε η δασκάλα και μας έβαλε να κάτσουμε μαζί. Εκεί του ήρθε μα ιδέα!

 «Άρη, πάρε την πλαστελίνη μου και φτιάξε μια μπάλα», του είπε. Ο Άρης πήρε την πλαστελίνη και άρχισε να τη σπρώχνει με τα χέρια του, δημιουργώντας διάφορα σχήματα. Όταν το μάθημα τελείωσε, η δασκάλα έμεινε ήσυχη και κανείς δεν έκανε παρατήρηση στον Άρη. Ο Ηλίας ήταν περήφανος που έδωσε στον φίλο του κάτι που τον βοήθησε να ηρεμήσει.

«Μαμά, έκανα φίλο τον Άρη!» είπε ο Ηλίας όταν γύρισε σπίτι. Η μαμά του τον κοίταξε με χαμόγελο και του είπε: «Φαίνεσαι τόσο χαρούμενος, αγόρι μου. Σήμερα, για πρώτη φορά, ο Άρης δεν άκουσε παρατήρηση από τη δασκάλα, και τα άλλα παιδιά δεν τον κοιτούσαν περίεργα. “Τι έγινε;”

“Είναι απλό, μαμά. Του έδωσα την πλαστελίνη μου και τον βοήθησα να φτιάξει κάτι με τα χέρια του. Το έκανε με χαρά και ηρέμησε”, απάντησε ο Ηλίας.

Η μαμά του τον αγκάλιασε και του είπε: «Αυτό που έκανες ήταν πολύ γενναίο, αγάπη μου. Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι ο Άρης μπορεί να χρειάζεται κάτι διαφορετικό για να ηρεμήσει; “Μπορείς να του μάθεις διάφορους τρόπους να το κάνει, όπως να πιέσει το πάτωμα με τα πόδια του ή να φάει τσίχλα. Και αν θέλεις, μπορείς να του δώσεις μια μπάλα αντιστρες να κρατάει. Ας βρει τι του αρέσει περισσότερο. Επίσης, μπορείς να του προτείνεις να κάνει μερικές βαθιές αναπνοές ή να ακουμπήσει τους αγκώνες του στο τραπέζι και να στριφογυρίζει τα χέρια του. Το πιο σημαντικό είναι να βρει αυτό που του αρέσει και τον βοηθάει να νιώθει καλύτερα.»

Ο Ηλίας το σκέφτηκε και είπε: «Ναι, μαμά! Είμαι σίγουρος ότι ο Άρης θα το εκτιμήσει. Εξάλλου, είναι τόσο φοβερός! Με δίδαξε τόσα πολλά για τους δεινόσαυρους, και δεν μπορώ να περιμένω να του μάθω και εγώ πώς να ηρεμεί.»

Η μαμά του χαμογέλασε. «Έτσι είναι, αγάπη μου. Κάθε παιδί έχει τις δικές του ξεχωριστές ικανότητες, και εσύ έχεις βρει έναν ξεχωριστό τρόπο να βοηθήσεις τον φίλο σου. Είσαι ο δικός μου ήρωας.»

Σταυρούλα Βεργοπούλου 

Ειδική Παιδαγωγός- Παιδοψυχολόγος 

@kids_therapy