Η ιστορία ξεκινάει σε ένα μέρος πολύ μακριά από εδώ, σε ένα μέρος μυστικό. Εκεί όπου ζουν τόσα πολλά και διαφορετικά φρούτα, εκεί που όλοι είναι φίλοι μεταξύ τους. Τα πρωινά περπατάνε,γελάνε,παίζουν και μόλις νυχτώσει και εμφανιστεί το φεγγάρι μαζεύονται και λένε το καθένα τις δικές του ιστορίες. Ή μήπως δεν είναι όλοι;

Μία συννεφιασμένη μέρα ο κύριος Πορτοκάλης και ο κύριος Ροδακινής βγήκαν την συνηθισμένη τους πρωινή βόλτα. Στάθηκαν λίγο για να ξεκουραστούν έξω από το σπίτι της μικρής Φράουλας. Η ίδια άκουσε αμέσως τις φωνές τους.

«Πάλι εδώ κάθονται, ησυχία δεν έχουν. Τι να λενε άραγε;» αναρωτήθηκε και πλησίασε στην πόρτα για να ακούσει.

«Τα έμαθες τα νέα;» αναφώνησε με ενθουσιασμό ο κύριος Πορτοκάλης.

«Όχι, τι έγινε πάλι;» αναρωτήθηκε ο κύριος Ροδακινής.

«Καθώς ερχόμουν, άκουσα στην πλατεία να συζητάνε για μία μαγική ευχή.»

«Άλλο πάλι και τούτο»  απόρησε ο κύριος Ροδακίνης.

«Λένε πώς βρίσκεται πολύ μακριά μέσα στο δάσος» του είπε ο κύριος Πορτοκάλης.

«Δηλαδή τι μου λες, ότι θα τρέχω μέσα στο δάσος και θα φωνάζω ΕΥΧΗ ΕΥΧΗ μέχρι να εμφανιστεί;» είπε γελώντας ο κύριος Ροδακίνης.

«Όχι, όχι μα άκουσέ με πρώτα. Εμφανίζεται μία φορά στα 100 χρόνια ένα αστέρι πιο λαμπρό από τα άλλα. Σε αυτό κάνεις την ευχή.»

«Ωχ και θες να πάμε να φανταστώ.»

«Μα φαντάσου τι θα μπορούσαμε να ευχηθούμε!» φώναξε ενθουσιασμένος ο κύριος Πορτοκάλης καθώς έφευγαν.

Η μικρή Φράουλα έμεινε έκπληκτη με όσα άκουσε.

«Μία μαγική ευχή; Σκέψου τι θα μπορούσα να κάνω. Θα μπορούσα να ευχηθώ να γίνω και εγώ ένα μεγάλο και εντυπωσιακό φρούτο. Δεν θα είμαι πια η μικρή φράουλα που μένω πάντα κλεισμένη στο σπίτι. Θα γίνω και εγώ σαν όλους τους άλλους. Πρεπει να ξεκινησω αμεσως πριν προλάβουν να φτάσουν πρώτοι.» σκέφτηκε.

Η μικρή Φράουλα ξεκίνησε το ταξίδι της για να βρει το άστρο που λάμπει περισσότερο από τα υπόλοιπα. Όμως σιγά σιγά άρχισε να νυχτώνει και δεν έβλεπε που πήγαινε.

«Πω πω τι σκοτάδι πυκνό είναι αυτό! Δεν βλέπω ούτε την μύτη μου, πώς θα βρω το δάσος τώρα;»

Ξαφνικά μπροστά της λίγο πιο εκεί εμφανίστηκε η κυρία Μπανάνα.

«Ωχ, η κυρία Μπανάνα! Να την ρωτήσω άραγε πού βρίσκομαι; Και αν μου ξεφύγει και της πω για την ευχή; Δεν μοιάζει όμως να έχω άλλη επιλογή.»

Την πλησίασε διστακτικά.

«Εμ γεια σας κυρία Μπανάνα» της είπε σχεδόν ψιθυριστά.

«Ω γεια σου καλή μου!»

«Μήπως μπορείτε να μου πείτε πώς θα φτάσω στο δάσος;»

«Στο δάσος; Μα τι γυρεύει μία μικρή φράουλα τέτοια ώρα μόνη της στο δάσος;»

«Ε να ψάχνω έναν φίλο μου που μένει εδώ κοντά…» της απάντησε διστακτικά.

«Μάλιστα, απλά να προσέχεις καλή μου. Στο μπροστινό μονοπάτι βρίσκεται ένα δέντρο, στρίψε μόλις το δεις.»

«Σας ευχαριστώ…» της είπε, καθώς ετοιμαζόταν να φύγει βιαστικά.

«Περίμενε, πάρε και αυτά τα λουλούδια να μην πας με άδεια χέρια. Τα μαζεύω για το μαγαζί μου.» της είπε ενώ της έδινε ένα πανέμορφο μα την αλήθεια μπουκέτο με λουλούδια.

Η μικρή φράουλα συνέχισε τον δρόμο της.

«Μα κοντεύει να ξημερώσει και ακόμα να φτάσω. Τι είναι αυτό πάλι; Πώς θα περάσω από εδώ;» αναφώνησε καθώς μπροστά της βρισκόταν μία πόρτα που έμοιαζε κλειδωμένη και δεν υπήρχε άλλος δρόμος για να περάσει.

Ξαφνικά, άκουσε μία φωνή να έρχεται δίπλα από την πόρτα.

«Γεια σας, γεια σας κύριος Αχλάδης εδώ. Παρακαλώ, ποια είστε και τι ζητάτε στο δάσος ολομόναχη;»

«Γεια σας, είμαι η μικρή Φράουλα και θα ήθελα να μπω στο δάσος» του απάντησε με θάρρος.

«Τι ακριβώς ζητάς εδώ;»

Η μικρή Φράουλα δεν ήξερε τι να του πει.

«Αν δεν μου πεις ξέρεις δεν μπορώ να σε αφήσω να περάσεις.»

«Ψάχνω μία μαγική ευχή…» του είπε διστακτικά.

«Είναι τόσο σημαντική δηλαδή που έφτασες μέχρι εδώ», την ρώτησε με περιέργεια.

«Θέλω να γίνω μεγάλη και εντυπωσιακή σαν τα άλλα φρούτα…»

«Μα γιατί να θες να αλλάξεις αυτό που είσαι. Είσαι ξεχωριστή για αυτό ακριβώς που είσαι. Πίστεψέ με δεν το λέω μόνο εγώ, κοίταξε πίσω σου.»

Η μικρή Φράουλα γύρισε και είδε έκπληκτη να στέκονται πίσω της τα υπόλοιπα φρούτα.

«Ξέρεις, γνώριζα από την αρχή ότι ψάχνεις για την ευχή. Δεν χρειάζεται να αλλάξεις είσαι η πιο γλυκιά και υπέροχη φράουλα που ξέρω. Να έρχεσαι όποτε θες να μαζεύουμε λουλούδια μαζί.», της πρότεινε γεμάτη χαρά η κυρία Μπανάνα.

«Μιλάμε κάθε φορά έξω από την πόρτα σου, μήπως και έρθεις και εσύ μαζί μας. Ήσουν πάντα κλεισμένη μέσα και νομίζαμε ότι δεν μας ήθελες. Έτρεξες να μας πάρεις και την ευχή βέβαια, αλλά σε συγχωρούμε και θέλουμε να μείνεις έτσι ακριβώς όπως είσαι.» άκουσε τον κύριο Ροδακινή να της λέει.

«Δεν χρειάζεται να μένεις μόνη σου. Μπορείς να έρχεσαι να μας χτυπάς την πόρτα όποτε θέλεις. Παρόλα αυτά αφού έφτασες πρώτη, μπορείς να είσαι εσύ αυτή που θα κάνει την μαγική ευχή. Εμείς θα σε περιμένουμε εδώ.»

Η μικρή Φράουλα τους κοίταξε όλους χαμογελώντας και μπήκε αποφασιστικά μέσα για να βρει την ευχή. Μετά από λίγο γύρισε και όντως όλα τα φρούτα την περίμεναν όπως ακριβώς της είπαν.

«Μα εσύ δεν άλλαξες είσαι ίδια. Μα τι ευχή έκανες;» απόρησε η κυρία Μπανάνα.

«Α δεν κάνει να λέμε τις ευχές μας. Πάμε όλοι μαζί μία βόλτα;» τους είπε χαμογελώντας η μικρή Φράουλα.

Τα φρούτα την αγκάλιασαν ενθουσιασμένα. Καθώς ετοιμάστηκαν να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής η μικρή Φράουλα παρατήρησε ότι ένα μικρό λουλούδι είχε εμφανιστεί δίπλα στην πόρτα, άλλα ήταν σίγουρη ότι δεν ήταν πριν εκεί. Έσκυψε και του ψιθύρισε την ευχή που έκανε. Το μικρό λουλούδι άνθισε μέσα στο λεπτό. Η μικρή Φράουλα χαμογέλασε και έτρεξε να βρει τους καινούριους της φίλους. Από εδώ και πέρα κάθε της μέρα ήταν ξεχωριστή.

Κωνσταντίνα Σιαλγκανίδου