Γράφει, η Δανάη Ρετέλα

Αυτές τις μέρες υπάρχει έντονη συζήτηση γύρω από το τί είναι δουλειά για μία γυναίκα, τί την υποβιβάζει, ποιοι είναι οι ρόλοι της ή ποιοι δεν θα έπρεπε να είναι..

Για ακόμα μία φορά η γυναίκα και δη η μητέρα βρίσκεται στο στόχαστρο.. στο να πούμε τί μπορεί να κάνει και τί όχι ή τί πρέπει.

Αυτό που πρέπει να δούμε είναι αφενός το πόσο σκληρά εργάζεται μία μητέρα ανεξάρτητα με το εάν κάνει εξωτερική δουλειά ή όχι,

Ανεξάρτητα με το αν έχει επιλέξει να θηλάσει το παιδί της ή όχι,

Ανεξάρτητα με το αν έχει επιλέξει να κάνει δεύτερο/ τρίτο/ τέταρτο παιδί ή όχι,

Ανεξάρτητα από το αν έχει επιλέξει να κοιμάται μαζί της το παιδί ή όχι, ανεξάρτητα από το αν έχει επιλέξει να έχει βοήθεια στο νοικοκυριό της ή όχι,

Ανεξάρτητα από το αν θέλει να δουλέψει ή όχι,

Ανεξάρτητα από το αν έχει επιλέξει να χωρίσει ή όχι.

Αυτό αφορά μόνο εκείνη και κανέναν άλλον!

Δεν είναι η δουλειά μου να ασχοληθώ με το αν αποφάσισε να γίνει διδάκτορας στα 50 της,

Δεν είναι η δουλειά μου να κρίνω για το αν θήλασε ή για το πόσο,

Δεν είναι η δουλειά μου να κρίνω που επέλεξε να κάνει καισαρική,

Δεν είναι η δουλειά μου να κρίνω αν δε θέλει να εργαστεί πια, δεν είναι η δουλειά μου να κρίνω αν την πνίγει η μητρότητα και θέλει να ξαναβρεί τον παλιό της εαυτό ή αν απολαμβάνει τον νέο της ρόλο,

Δεν είναι η δουλειά μου να κρίνω την εμφάνιση ή τη διάθεσή της,

Δεν είναι η δουλειά μου να κρίνω την επιλογή της να ξαναπαντρευτεί ή όχι…

Αν νιώθω ότι «κάτι δεν πάει καλά» να δώσω το χέρι μου για βοήθεια να την τραβήξω προς τα επάνω και όχι να την σπρώξω ακόμη πιο βαθιά στο χάος της.

Το τί ρόλο επιλέγει μια γυναίκα για τον εαυτό της, το τί λειτουργεί στη δική της οικογένεια, το πώς βλέπει τα πράγματα από τη δική της οπτική, από τον τρόπο που έχει μεγαλώσει, από τον τρόπο που σκέφτεται τα πράγματα, από τον τρόπο που βιώνει τη μητρότητα.. όλα αυτά δε με αφορούν και δεν έχω κανένα δικαίωμα να ανακατευτώ στις δικές της επιλογές, όχι μόνο για να μην τις κατακρίνω, αλλά και για να εκφέρω «απλώς» την άποψή μου.

Δεν είναι η ζωή μου, δεν είναι η δική μου οπτική, δεν είναι δική μου οικογένεια!

Σε μένα κάτι που δε λειτουργεί, σε εκείνη μπορεί να λειτουργεί και αυτό είναι εντάξει!

Θα πω, όμως, τη γνώμη μου και θα υπερασπιστώ τη δική της ή των παιδιών της, όταν εκείνη δεν μπορεί να το κάνει, όταν κάποιος την έχει πείσει ότι δεν είναι ικανή να το κάνει ή όταν κάνει κάτι το οποίο είναι κακοποιητικό και επικίνδυνο είτε για εκείνη είτε για τους άλλους.

Χρειάζεται να σταματήσουμε να ανταγωνιζόμαστε η μία την άλλη!

Να δούμε ότι κάθε πτυχή της μητρότητας έχει τις δυσκολίες της,

Να δούμε κατάματα ότι είμαστε διαφορετικές και να στηρίξουμε αυτή τη διαφορετικότητα ως κάτι το οποίο μας δίνει δύναμη και όχι ως κάτι που μας κάνει καλύτερες ή χειρότερες.

Το να υπερασπιζόμαστε τις εργαζόμενες μητέρες και να λέμε ότι η καθημερινότητά τους είναι πιο δύσκολη ή να λέμε ότι η μαμά που μένει στο σπίτι και φροντίζει τα παιδιά της είναι καλύτερη από την άλλη, είναι διχαστικό, είναι ανούσιο και επιβλαβές για την ίδια τη μητρότητα.

Οφείλουμε να υπερασπιστούμε αυτό το μοναδικό μας χαρακτηριστικό, αυτήν την επιλογή μας, γιατί η μητρότητα είναι η επιλογή, οφείλουμε να υπερασπιστούμε η μία την άλλη, οφείλουμε να πλέξουμε ένα δίχτυ ασφαλείας και να σταθούμε απέναντι σε όποιον προσβάλλει τη μητρότητα, σε όποιον τη θεωρεί εύκολη, σε όποιον δε δίνει τη σημασία που της αναλογεί, σε όποιον δεν τη στηρίζει και όχι να κάνουμε διαγωνισμό για το ποια μητέρα είναι καλύτερη και ποια όχι ή τί είναι σωστό για μια μαμά και τί όχι.

Ειδικά σε έναν κόσμο τόσο εύθραυστο όπως ο κόσμος στον οποίο ζούμε, ειδικά σε ένα κράτος σχεδόν ανύπαρκτο για τις μητέρες, ειδικά σε μια κοινωνία τόσο έκρυθμη όπως η κοινωνία που έχουμε σχηματίσει.

Γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι τέτοιες διχαστικές και ανώφελες συγκρίσεις και συγκρούσεις δεν έχουν ποτέ κάποιον νικητή!